Jak w prosty sposób można przebić DJ-a Premiera?
Czytaj dalej „Gang Starr „Lovesick (John Waddell Upbeat Mix)””Gang Starr „Lovesick (John Waddell Upbeat Mix)”
Tag: usa
Paweł Timofiejuk: Hip Hop Genealogia broni się pod wieloma względami
Czy komiks Eda Piskora to dzieło, z którym można wyjść do całkiem innego czytelnika?
Pisałem już o tym, że Hip Hop Genealogia jest ważna. Przy okazji premiery drugiej części komiksu Eda Piskora porozmawiałem z wydawcą tej pozycji w naszym kraju. Paweł Timofiejuk, szef Timof Comics, opowiedział mi m.in. o przyjęciu i planach związanych z kolejnymi tomami.
Czytaj dalej „Paweł Timofiejuk: Hip Hop Genealogia broni się pod wieloma względami”Main Source „Breaking Atoms”
Ile to już lat minęło od wydania jednego z najbardziej wpływowych hip-hopowych albumów wszech czasów? 24? Sporo, co? A wy ile macie?
Czytaj dalej „Main Source „Breaking Atoms””Run the Jewels „Run the Jewels 2”
Tak to już jest, kiedy południe spotyka się z Nowym Jorkiem w szpitalu psychiatrycznym. Po krótkich rozmowach, rozkminach, blantach i innych narkotykach przychodzi czas na ucieczkę. Dokąd?
Jungle Brothers „Done by the Forces of Nature”
Bardzo często wracam do oldschoolu i Golden Age’u. Tego właściwego, a nie wyimaginowanego i przerysowanego na połowę lat 90.
Dobra, jakiekolwiek dywagacje na temat periodyzacji terminu „Złotej Ery” teraz odpuszczam, bo zwyczajnie to tutaj nie pasuje, a kiedyś na pewno zahaczę o ten temat w innym, dłuższym tekście. Niemniej jednak sztandarowym przykładem czegoś ponadczasowego w rapie, czegoś świeżego i na maksa inspirującego jest Done by the Forces of Nature, drugi longplay Jungle Brothers.
Czytaj dalej „Jungle Brothers „Done by the Forces of Nature””Schoolboy Q „Oxymoron”
Kto nie czekał ten trąba. Nawet ja, mimo że już tak mocno nie siedzę w rapie, nie mogłem pominąć tego wydarzenia. A mam wrażenie, że premierę Oxymoronu wydarzeniem trzeba nazwać. Tylko nie takim, jakim się może wydawać.
Nie wykluczam sytuacji, że Black Hippy zdominują całą scenę na lata. Próżno szukać w mainstreamie tak charyzmatycznych i piekielnie uzdolnionych postaci jak Kendrick Lamar, Schoolboy Q, Jay Rock i AB-Soul. Płyta tego pierwszego, niemalże doskonały good kid, m.A.A.d City, udowodniła mi, że mam jeszcze czego szukać w głównym nurcie. Ba, z miejsca stała się dla mnie pozycją klasyczną. Wydawnictwa Jay Rocka i AB-Soula średnio przypadły mi do gustu, aczkolwiek nie mogę odmówić im wysokiego poziomu artystycznego. Zostaje jeszcze Schoolboy Q.
Czytaj dalej „Schoolboy Q „Oxymoron””Kanye West „Yeezus”
Najbardziej wyraziste i rozdmuchane ego we współczesnym świecie szołbiznesu po trzech latach powraca z nową płytą. Kompletnie inną od niemalże doskonałego My Beautiful Dark Twisted Fantasy.
Kanye nie musi o sobie przypominać. On jest cały czas obecny w mediach. Nieważne czy rozmyślamy aktualnie o jego muzyce, skórzanych sukienkach czy związku z gwiazdą pewnego sextejpu – Kim Kardashian. Jest go wszędzie pełno. I dobrze, bo ten pochodzący z Chicago raper i producent z każdą swoją płytą potwierdza, że jest kimś wielkim. Kimś ponad obecną mainstreamową scenę.
Czytaj dalej „Kanye West „Yeezus””