Mocnych premier września ciąg dalszy.
Wspominaliśmy wcześniej, że wrzesień jest jednym z najmocniejszych miesięcy roku pod względem wydawniczym. Czas na kolejne głośne produkcje. Tym razem omawiamy albumy BonSoul, KęKego oraz wysyp projektów Matheo.
Czytaj dalej „Rap na chacie #13: trueschool i nowoczesne bangery”
Muzyka końca lata.
Klasowego downtempo nigdy za wiele, zwłaszcza jeśli jest w nim sporo PRL-owej nostalgii. Tutaj idealnie wstrzela się Powoli, które całościowo jest na niewiele niższym poziomie niż zeszłoroczny, pejzażowy Ostatni Dzień Lata. Ba, jest moment, kiedy jeden numer bije wszystko, co dotychczas słyszałem od Jaromira – „Pronto” – i sprawia, że lato odchodzi trochę wolniej.
Czytaj dalej „Jaromir Kamiński „Powoli””
Po cichym i spokojnym sierpniu, wrzesień przyniósł mocne premiery.
Miesiąc otworzył Sarius, pokazując swoje kolejne oblicze, a tuż po nim Gedz wprowadził nas w swój nowy świat. Tym razem w Bohemę.
Czytaj dalej „Rap na chacie #12: Pierwszy dzień po końcu sierpnia”
To pierwsza taka płyta w historii świata.
Jakoś nigdy za bardzo nie interesowałem się francuską grupą Fonky Family i przyznam, że kompletnie nic nie pamiętam z ich twórczości. Jednak to jest ten moment, kiedy warto sobie o nich przypomnieć, a już na pewno o ich producencie, bo historia Pone jest wręcz nieprawdopodobna.
Czytaj dalej „Album stworzony za pomocą… oczu”
Nie ma tu nic, czego bym nie słyszał wcześniej.
Podchodziłem do „Remember” z nadziejami, a wynudziłem się tak bardzo, że ospały ledwo co zdołałem włączyć po raz kolejny.
Czytaj dalej „Professor P & DJ Akilles „Remember””
Polski Def Jam, angielski gwiazdor i dużo newsów.
Czy powstanie polskiego oddziału Def Jamu to wielkie wydarzenie? Dlaczego Ed Sheeran i gwiazdy grime’u to wcale nie takie głupie połączenie? Premier było sporo, zwłaszcza w Stanach, jest dużo zapowiedzi, Schoolboy Q grał dla 30 osób, a Maradona wielkim piłkarzem był. I to jeszcze nie wszystko.
Czytaj dalej „Rap na chacie #11: Ed Sheeran lubi grime i… ketchup”
Hitu na miarę „Rockstar” tutaj nie znajdziecie.
Intryguje mnie ten typek. Urodzony na wschodnim wybrzeżu, wychowany w Teksasie, urzędujący w Kalifornii. Chyba jestem za stary, żeby zrozumieć niektóre jego ruchy, ale duży props za to, że Post Malone zaprosił kilku współczesnych ulubieńców.
Czytaj dalej „Post Malone „Hollywood’s Bleeding””
Dym i drinki na hip-hopowym jachcie.
Nie miałem żadnych oczekiwań wobec „Yacht Rock 2”, a okazało się, że ten króciutki album The Alchemista to jeden z moich najwierniejszych towarzyszy ostatnich rowerowych wycieczek. Porcja solidnego rapu (gościnnie m.in. Roc Marciano, Action Bronson, Benny The Butcher, Conway The Machine i jeden z tegorocznych bohaterów, Westside Gunn) na fantastycznych beatach gospodarza to idealna propozycja na koniec lata.
Czytaj dalej „The Alchemist „Yacht Rock 2””
O zamachach w Nowym Jorku rapowało wielu. Nawet u nas.
Dobrze pamiętam 11 września 2001 roku. Wtedy, będąc jeszcze uczniem drugiej klasy gimnazjum, siedziałem akurat w domu i mówili o tym w każdej telewizji. Paski informacyjne wyglądały zupełnie inaczej niż teraz, a prowadzona przez TVN24 relacja live była w tamtych czasach czymś nowatorkim w naszej szarej rzeczywistości.
Czytaj dalej „11 września 2001 w hip-hopowych numerach”
„Ja i moje magnum i tylko kotom płoną oczy”.
Patrzę w swój kalendarz i okazuje się, że 9 września działo się całkiem sporo. O The Blueprint 3 Jaya-Z wspominałem już i na fanpage’u, i na Instagramie, więc nie ma sensu się powtarzać. Co z innymi płytami?
Czytaj dalej „Tego dnia #19: 9 września, czyli Te-Tris odpala magnum”