Statik Selektah „Expensive Taste”

Expensive Taste to kolejna porcja klasycznego brzmienia producenta z Bostonu. Jest sporo dobrego, ale czy album spełnia wysokie oczekiwania?

Dobra, dobra, nie będę oszukiwał, że nie był to najbardziej oczekiwany przeze mnie album w tym roku. Był. Nałożyło się na to kilka spraw, o których pisałem m.in. w tym wpisie. Bardzo, ale to bardzo lubię obecny okres twórczości Statika Selektah, jego zeszłoroczny album ELEVATOR MUSIC z Lordem Sko (obecnym i tutaj, a jakże), mimo swojej wtórności, to jeden z highlightów 2025 roku, a single promujące Expensive Taste zrobiły to, co single zrobić miały. Po prostu narobiły apetytu.

I trochę nawiązując do restauracyjnej okładki – apetyt był i, jak to mówią, rośnie w miarę jedzenia. To znaczy w miarę kolejnych odsłuchów, bo wybitnie dużo tu dobrego, ale też sporo rzeczy, które niczym się nie wyróżniają, czyli jak woda w restauracji do popicia pomiędzy kolejnymi kęsami czegoś wykwintnego. Ot, typowy Statik Selektah, który na Expensive Taste jest jakby bardziej elegancki i spokojniejszy niż zwykle, w kilku numerach mocniej oszczędza na bębnach i jednocześnie bardziej minimalistyczny niż kiedykolwiek wcześniej (np. w fantastycznym „Eye Shine” z mocnym występem Busta Rhymesa i singlowym, równie ciekawym „Champagne Wishes”, w którym prymu nie wiedzie nikt – każdy dał zwrotkę na poziomie). Szkoda tylko, że w serwowanym menu zapomniał o jakimś bangerze, który łamie karki.

Cieszy mnie natomiast to, że tam, gdzie nie trzeba, nie kombinuje. Dlatego wyjątkowo cenię takie „I Tried”, w którym udzielają się Kota the Friend i Brother Tom Sos, taki Once in a Blue Moon tylko by tym zyskał na trackliście. Z kolei „The Red Carpet” nie dość, że przywołuje highlighty Strict 2 The Script, to jeszcze udowadnia, że weterani (Pharoahe Monch, no kozak) wciąż potrafią bez wstydu nagrać coś, co powinno trafić na playlisty.

Niemniej 21 numerów rapu o rapie i mądrości nastukanych filozofów trochę się dłuży. Jest tu kilka bezpłciowych produkcji (przeraźliwie nudny „Crown of Thorns”), a „No Time Soon” z 2 Chainzem raczej nie każe czekać na ich wspólny album, jednak nie zmienia to faktu, że Expensive Taste to wciąż bardzo solidna porcja hip-hopu z kilkoma naprawdę świetnymi momentami i produkcjami, do których chce się wracać. Tyle że przy tak wysoko zawieszonej poprzeczce i gwiazdorskiej obsadzie trudno nie odczuwać lekkiego niedosytu. Warto, ale czy aż tak bardzo? Niech każdy odpowie sobie sam po jednym obowiązkowym odsłuchu.

Ocena: 3.5 na 5.

Autor: Dawid Bartkowski

Bloger, pismak, krytyk, prowokator, pijarowiec.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *