The Five Footer

Malik Taylor, The Five Footer, Five Foot Assasin.

phife

Malik Taylor, The Five Footer, Five Foot Assasin.

A może prostu niech się sam lepiej przedstawi wersem z “Award Tour” – “Phife Dawg’s my name, but on stage, call me Dynomutt”?

Pamiętam jak kilka miesięcy temu z moją ówczesną kobietą poruszaliśmy jakiś muzyczny temat, który nagle sprowadził się do idoli i przeżyć, które były z nimi związane. Zacząłem jej wtedy opowiadać o Beats, Rhymes & Life: The Travels of a Tribe Called Quest, czyli filmie dokumentującym wiadomy zespół. Doskonale pamiętam co wtedy powiedziałem.

Grono artystów po których bym płakał nie jest zbyt liczne. Jasne, że wielu z nich kocham i nie wyobrażam sobie bez nich życia, ale nie są takimi, za którymi bym ronił łzy. Wyjątków jest niewiele. Mówiłem wtedy o tym, że wzruszenie ogarnęło mnie w momencie kiedy Phife Dawg zaczął opowiadać o swojej chorobie. Było tak mocne, że popłynęło mi wtedy kilka łez.

Dzisiejszego poranka miałem zaszklone oczy.

Pa, pa Phife.

Zdjęcie/photo: “Phife Dawg” by Ray Hookski

Autor: Dawid Bartkowski

Bloger, pismak, krytyk, prowokator, pijarowiec.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *